WANDELINGEN door de krochten van mijn brein

De YQs worden gedeeld via Instagram waar je de YQs kunt volgen en wordt uitgenodigd op de quotes te reageren of stuur je reactie naar: ybms@yvonbus.nl.

YQ41 - YQ45

YQ41 - De kunst is de eerste te vermijden.

Bij zowel koek, chocolade en chips worstelen hele volksstammen om er vooral niet teveel van te eten. Wat door de aanwezigheid van suiker en zout of de veroorzaakte aanmaak van endorfine over het algemeen gewoon voor geen meter lukt. En de nootjes bij de borrel zijn een verhaal op zichzelf, want ook met die is het moeilijk er vanaf te blijven al staan je te boek als minst verslavende etenswaar.

 

Eigenlijk vormt niet de hele zak chips of nootjes, het hele pak koek  of de hele reep chocolade het probleem. De boosdoener is het eerste stukje of nootje… daar zit ‘m het venijn. Die ‘eerste’ moet ik dus vermijden. Bij sommigen geldt dit ook voor het eerste vriendje.

.

gallery/yq041 - vermijdt eerste ©yvonbus (small)

YQ42 - Volwassen zijn is niet aan leeftijd GEbonden.

gallery/yq042 - volwassen zijn ©yvonbus

Er zijn wijze oude zielen in jonge lichamen; ieder kind gevlucht uit een vaderland in oorlog bewijst dat.

 

Aan de andere kant van het spectrum zijn er ook mensen van redelijke leeftijd die infantiel gedrag blijven vertonen. Zo lijkt de wereld op gezette tijden in de loop der eeuwen regelmatig geleid te worden door volwassen kleuters die nooit voor hun leven hebben hoeven vrezen of knokken.

 

Klaarblijkelijk komt verstand niet altijd met de jaren. Wee ons als volwassenheid bij leiders alleen maar door een oorlog ontstaat.

.

YQ43 - Idealen zijn alleen maar zinvol, als je je ze kunt permitteren.

gallery/yq043 - idealen ©yvonbus yq (small)

Onderweg naar de Kringloopwinkel in Kampen passeerden we deze bestelbus. Compleet bekleed met kunstgras en dus zeker een reden om even terug te lopen om deze foto te maken.

 

Ik weet niet hoe het met jullie zit maar ik kan deze ‘twist’ op het verlangen om zo groen mogelijk te zijn wel waarderen. Aan het feit dat deze dieselwagen meer CO2-uitstoot creëert dan tien werkelijke groene varianten van hetzelfde merk kunnen goedmaken, gaan we maar even voorbij. Immers, in letterlijke zin rijdt deze chauffeur ‘groener’ dan menig andere bestuurder van welke hybride ook.

 

Het is maar hoe je ‘groen’ interpreteert.

YQ44 - Het is veelal meer de aankleding dan de inrichting die het godshuis duidt.

gallery/yq044 - aankleding duidt gebedshuis  ©yvonbus yq (small)

Dit keer geen eigen verhaal maar een van mijn vader. Een verhaal dat hij ook graag met een aangedikt  Amsterdams-joods accent voorlas – je wordt geadviseerd dat ook te doen:

 

Het Petje

 

Sammie is met een vriendje naar een R.K.-kerk geweest. Als hij thuis komt, vraag zijn vader hoe het is geweest. Sammie vertelt:

 

“Ongelooflijk vader, wat een zaak. Ik kom binnen. Uitverkocht huis. Geen plekkie open. Vooran een toneel met een dressoir met een kaars erop. Achterin een groot koor met orkest.

 

Stel je voor vader, begint medaar de voorstelling, komt er zo’n Ome binnen, die is in ’t wit met een rooie jurk er overheen, met 6 kleine piechempies vlak achter hem an.

 

Eén van die piechempies pakt vlug z’n petje weg. Petje pleitte. Nou had die ome zo’n kaal plekkie op z’n hoofd, dus krijg hij ’t koud as de pokke. Links vragen, rechts vragen an die piechempies, “waar is nou m’n petje.” Mot je geloven, die piechempies mesjogge, geven geen asem en smoeze maar door, lauw petje.

 

Die Ome gaat in ’t kassie van ’t dressoir kijken of daar z’n petje zal zijn, mooi noppes. Steekt ie nog een paar kaarsen an om beter te kenne zien, vindt mooi niks. Die piechempies maar schijnheilig smoese.

 

Nou staat er op ’t dressoir een groot telefoonboek en die Ome gaat erin kijke of er een melogum in staat voor een nieuw petje. Niks. Heb die Ome zich omgedraaid en an iedereen gevraagd: “hebben jullie m’n petje ook gezien”. Hij stond gewoon te jammeren. Die mensen hebben teruggezongen “We hebben het petje niet gezien”.

 

Wat doen ineens die piechempies. Die jatte gauw dat telefoonboek en zette hem an de andere kant van het dressoir.

Die Ome helemaal mesjogge van verdriet dat hij z’n petje niet vindt denkt dat ’t een ander boek is. Hij weer koekeloere naar een petjes melogum, vindt natuurlijk weer noppes.

Toen werd hij helemaal mesjogge, trekt ie z’n rooie jurk uit en kruipt ie in een kassie dat tussen de pilaren leunde. Heb hij daar een hele tijd staan smoesen dat ie z’n petje terug wou.

 

Kreeg hij medaar de zenuwe van en z’n eige kwaad gemaakt.

Greep hij medaar een ouwe plé borstel, stak die in ´n emmer water en ging uit kift de mensen natgooien maar petje bleef pleitte. Nou weer terug naar ’t toneel.

 

Dat was pas aardig, daar zijn 4 grote gozers opgestaan, die pakken een stok met an ’t end een zakkie, die gingen manse voor een nieuw petje de hele tent door, ‘k heb er ook een pose ingemikt.

 

Toen het die Ome alle mensen nog zo mesjogge gekregen met ze gejammer, dat ze allemaal met de knieën op de grond zijn gaan zoeke naar z’n petje, maar lauw.

 

Toen die gosers de cente bij mekaar hadden, was de voorstellen afgelopen. Ik ging al naar de uitgang, kijk ik nog even om, zie ik die Ome weglopen met z’n petje op z’n kop. Hà, heb ie en z’n petje en de centen, mooie bisnis wat.

.

YQ45 - Ik wens iedereen graag niets minder.

gallery/yq045 - niets minder ©yvonbus

Per augustus 2018 heb ik mijzelf de kans geboden om mijn leven een andere wending te geven. De reden was iets minder maar de mogelijkheden blijken enorm.  In eerste instantie leek niet te doen om uit die enorme hoeveelheid mogelijkheden een keus te maken. Want waar begin je?

 

 En dan begint ook iedereen in je omgeving zich er mee te bemoeien. Een eindeloze reeks ongevraagde adviezen en dan de hulpvragen – niet te geloven hoe snel je je dagen vol kunt laten plannen door goedbedoelende anderen die over het algemeen erg slecht zijn in het opvolgen van hun eigen adviezen.

 

Een stuk van mijn tijd besteed ik inmiddels aan mensen die er niet om vragen maar wel graag steun willen hebben. En het overblijvende deel? Voorlopig blijft dat nog even een onbeschreven blad – dan kan ik iedere dag besluiten iets anders te doen tot ik DE GROTE INVULLING heb gevonden, maar tè lang ga ik daar natuurlijk ook niet over doen.

 

Jou wens ik graag ondertussen niets minder, dan jij anderen toewenst.